Wijze woorden in mijn brievenbus

Van ochtend weer een leuk kaartje uit detroit in mijn brieven bus met een geweldige Quote er op, net bekomen van mijn jetlag en weer een beetje aan mijn gewone dagelijkse leven gewend en dan zo iets uit je brievenbus vissen is altijd leuk. Vooral de tekst op het kaartje sprak mij erg aan vrij vertaald in het Nederlands betekent het:" De luxe van reizen is dat je alles voor de eerste keer beleeft en dat je in een positie bent waar in niks bekend is en je niks voor lief kunt nemen". ondertekent door Bill Bryson. En deze meneer heeft helemaal gelijk en dat vind ik nu juist het leuke van reizen. Het onbekende en de verwondering waarmee je een nieuw werelddeel, land, stad, plaats of plek kunt ontdekken. en dat kan ver weg zijn, maar voor het zelfde geld kan dit plaats vinden in je directe omgeving. Van de week ging ik op weg naar West maas, dit is een klein plaatsje z,n 7 km bij ons vandaan voor een afspraak met mijn fysiotherapeut. Ik kom hier eigenlijk nooit en meestal rijd ik er langs opweg naar een andere grotere plaats. Omdat ik een kwartier te vroeg was, besloot ik even het dorp door te rijden en eens rond te kijken, toe ik er verbaasd achter kwam dat dit eigenlijk best een leuk plaatsje is.Aan het einde van het dorp zit een leuk  recreatie gebied met een strandje aan de Binnenmaas en er zit zelfs een camping en een boten verhuur. Ik dacht dat ik de afgelopen drie en half jaar alle leuke plekjes van de hoekse waard al wel had ontdekt,  maar ook hier blijf ik me dus nog regelmatig verbazen.

Toen ik het kaartje zojuist registreerde via Postcrossing bleek er nog een leuke verrassing achter te zitten. het blijkt niet afkomstig te zijn van Bill uit Detroit. Maar ene Cindy uit Orlando Florida, blijkt de afzender te zijn. Toen ik de naam Bill Bryson googelde blijkt het dat deze man een beroemde schrijver is van reisverhalen. Omdat ik gek ben op Quotes en reizen en dit lezen is op mijn Postcrossing profiel, besloot Cindy een grapje met mij uit te halen. :-)

Wat mij betreft zeer geslaagd en leerzaam en ik ga maar eens kijken of ik binnenkort een boek van de beste man kan vinden. Want als het echte werk er even niet in zit, is het reizen vanuit je luie stoel een goed alternatief

toeval bestaat niet......

Vandaag maar weer eens zoon toeval bestaat niet momentje gehad. Ik open de brievenbus en zo als de laatste tijd wel vaker het geval is zaten daar en paar leuke kaarten in, verstuurd door willekeurige mensen van over de hele wereld. Een tijdje geleden heb ik hier al eens een  blogje gewijd aan het fenomeen postcrossing.

Vandaag had ik een leuke kaart van Cana uit New York en één van Lionel uit Ontario. Vooral die laatste trok meteen mijn aandacht omdat de eerste zinnen in het Nederlands waren. Wat bleek Lionels ouders waren in de jaren vijftig naar Canada geëmigreerd en hij komt af en toe nog eens naar Nederland voor vakantie en familie bezoek. Op de voorkant van de kaart ( zie hiernaast) staat een traditionele Canadese boerderij en een mennonieten familie met paard en wagen. De mennonieten stammen af van de Fries  Menno Simons, die een bepaalde geloofstroming en overtuiging heeft opgericht, die door ongeveer 1,5 miljoen mensen op deze wereld word gevolgd. Deze mensen zijn zeer streng gelovig en tegen heel veel moderne dingen als auto,s telefoon, televisie en internet. Velen van hen verplaatsen zich nog steeds met paard en wagen en vooral in canada bestaat een grote gemeenschap, die voornamelijk op boerderijen leven en werken.

Nu wil het toeval dat mijn zwager Izaak gistermiddag belde met de vraag of ik hem binnenkort een poosje wil helpen op zijn boerderij. Vorig jaar mei zijn Hein en onze buurman Jan voor een week naar canada vertrokken om hem te helpen. Hein heeft het momenteel nogal druk op zijn werk en kan nu echt niet weg, dus toen riep ik een tijd geleden min of meer uit de gein, dan ga ik toch helpen als het nodig is. Zet mij maar op een trekker en dan rijd ik wel over de prairie. We zouden dit jaar al voor een vakantie naar Canada, maar omdat ik mijn baan heb op gezegd hadden we dit plan even in de ijskast gezet.  Maar nu lijkt het er op dat ik de komende week richting Enchant Alberta vertrek samen met buurman Jan. Die spoedcursus trekker rijden een week geleden had dus een rede.

Het wachten is nu alleen nog even op iets droger weer en een telefoontje van Izaak wanneer hij ons aan het werk wil hebben en dan vertrekken we. Ik ben benieuwd ik ken het land alleen van verhalen en foto,s van Hein en Izaak, maar het schijnt er prachtig te zijn, dus hopelijk krijg ik de gelegenheid, om er behalve de prairies, nog wat weer van te zien.

Om nog even terug te komen op het kaartje van Lionel van vanochtend, dan vind ik dat toch wel weer frappant, dat iemand aan de andere kant van de wereld precies dit kaartje voor mij uitzoekt ruim 10 dagen geleden. Deze man weet niets van mijn plannen,  voor mij was het maar weer eens een mooie bevestiging dat toeval niet bestaat en dat je moet genieten van alle mooie dingen die er op je pad komen…….

Lente!!

Met een foto van een bezoekje aan de keukenhof vorig jaar, een leuke postcrossing kaart kaart gemaakt. Tijd voor een lente feestje.....

Postcrossing

Een leuk kaartje in de brievenbus, daar wat je toch blij van. Maar hoe vaak gebeurt je dat tegenwoordig nog met al die communicatie middelen. We mailen , facebooken, twitteren, sms-en , pingen, what,s appen en bellen. Dus de contacten met onze vrienden, kennissen en  geliefden verlopen tegenwoordig heel direct. En ook al zit iemand aan de andere kant van de wereld, doormiddel van skype kunnen we diegene zelfs zien, dus een brief of een kaart is natuurlijk een hopeloos ouderwets communicatie middel uit het verleden, waarbij men in vroegere dagen soms weken en maanden moest wachten op een teken van leven van diegenen aan de andere kant van het land of wereld.

Je kent dat gevoel misschien wel. Je loopt vol verwachting naar de brievenbus en je vind behalve de gebruikelijke rekeningen, reclame en blauwe brieven van de belastingdienst een leuk kaartje van iemand op vakantie of woonachtig aan de andere kant van de wereld. Daar word ik altijd blij van. :-)

Van ochtend was het eindelijk weer eens zo ver ik kreeg een kaartje van Lilianne uit krakow (polen). Nee zij is niet ooit als werkster of aspergesteker werkzaam geweest in Nederland en terug gestuurd door meneer Wilders. Zij is iemand met een normale baan in het onderwijs in Polen , die het net als ik leuk vind om  af en toe een kaartje te versturen en te ontvangen van iemand anders.

Wij zijn samen met  300.274 andere, vanuit de hele wereld lid geworden van postcrossing.com. Een website voor mensen die het leuk vinden om kaartjes te krijgen en te versturen en met elkaar in contact brengt. Het is heel simpel, je schrijft je in. Je laat je adres gegevens achter en een beschrijving van wie je bent en wat je interesses en of hobby,s zijn en vervolgens verstuur je je eerste kaartje naar een ander lid. Zodra deze persoon jou kaartje heeft ontvangen en dit heeft aangemeld op de website. Dan gaat jou adres naar een willekeurig ander persoon en zo ontvang jij een paar dagen of weken later een kaartje van een ander persoon. Je kunt verschillende kaartjes ter gelijke tijd onderweg hebben en het aantal dagen en kilometers word voor je bij gehouden op de website. De voertaal hier is natuurlijk wel Engels omdat de taal is die de meeste mensen die lid zijn wel enigszins machtig zijn. Je hoeft geen hele verhalen te schrijven, een korte beschrijving van wie je bent , waar je vandaan komt en wat je leuk  vind is vaak al genoeg. En zo is het dus mogelijk om elke dag vol verwachting je brievenbus te leegen. Lijkt het je wat, neem even een kijkje op. http://www.postcrossing.com/ Ook leuk om te doen samen met je kinderen, zij zijn ook gek op post…