Verlanglijstjes en andere dromen....

Toen we vorige week halsoverkop naar Canada vertrokken woog mijn koffer maar 13 kilo terwijl ik 23 kilo mee mocht nemen. Ik had bewust niet al te veel spullen ingepakt, omdat er nog wat kleding van ons was achter gebleven afgelopen augustus en omdat de wasmachine van zwager toch draait kan onze kleding er ook nog wel bij. Na mijn shopping tripje van afgelopen maandag komt daar nog wat extra kilo,s bij en hein is inmiddels in het  bezit van zijn vel begeerde boren set. Weer 5 kilo extra. Mannen en gereedschap..........Maar goed ook dat is hier veel goedkoper, ik wat nieuwe kleding, hij een nieuwe boren set iedereen blij.

Tot zover is het nog allemaal geen probleem, maar ik ben van de week  verliefd geworden op zwager Izaak,s grasmaaier. Wij zijn thuis ook in het bezit  van een zitmaaier, maar deze is begin jaren tachtig aan geschaft door Hein z,n andere broer Kees en heeft jaren prima dienst gedaan rond zijn boerderij. Toen Hein in 2006 groot grond bezitter werd in Klaaswaal, had Kees net een nieuwe aangeschaft en Nam Hein de oude mee naar huis. Na een opknapbeurt en een paar jaar geleden een nieuw motortje, doet hij nog altijd prima dienst. Ok'e hij stuurt af en toe wat zwaar maar daar kweek je spier ballen mee en voor de rest maait hij prima. Tot ik van de week hier op de maaier ging zitten en het gras, rond het erf begon te maaien. Bam gelijk verpest wat een heerlijk machientje, lekker licht, snel en zeer wendbaar, dus bijna vierkant door  de bocht. Dus na het grasmaaien, toen de heren thuis kwamen en mijn werk bewonderde tegen Hein gezegt; aangezien hij toch meestal de grasmaaier van z,n broer overneemt, dat we deze mee naar huis nemen.

 

 



Maar ja, daarna werd ik een soort van hebberig, want toen ik die zelfde avond een paar steaks op de grill gooide bedacht ik dat we die ook maar  mee moesten nemen.



 



Het is hier de afgelopen dagen best warm geweest en omdat de heren voornamelijk in het land hier rond het huis aan het werk waren, pakte ik vaak  snel even de cross motor als ik even bij hen in het land moest zijn. Stuk koeler en sneller dan de chevorlet pick up truck, ook geen slecht voertuig met zwart leren bekleding en airco, maar dan is de motorbike toch wat koeler. Nu heb ik geen motor rijbewijs, maar zolang ik hier in het land blijf en niet al te grote stukken op de openbare weg rijd mag het wel. Natuurlijk in m,n korte broek en zonder helm, iets wat in nederland helemaal ondenkbaar is. Maar goed ik doe voorzichtig en na wat oefening het afgelopen jaar heb ik de machine goed onder controle en scheur ik met een aardige snelheid door het land. Ga het eigenlijk steeds leuker vinden, dus had bedacht dat ik de Honda dan ook maar mee naar huis moest nemen. Moet ik natuurlijk wel mijn motor rijbewijs gaan halen. Maar ken nog wel een goede instructeur, dus dat moet geen probleem zijn.



Heb ik verder nog wensen, even denken........ Als we dan toch een container moeten huren om al die spullen mee te nemen, laten we dan gelijk  Izaak,s nieuwste aanwinst maar meenemen.

Ik ben er van de week mee naar de garage gereden de olie moest voor de eerste keer ververst worden. Er stond 6000 km op de teller, aangezien we mijn Golf op het ritje naar schiphol over de 400000 km hebben gedraait, is die wel aan vervanging toe ;-)

DeFord edge heeft leren bekleding, glazen panorama schuifdak, navigatie, internet, achter uit rij camera, de hele rateplan. Alleen een beetje jammer dat  hij zich zelf nog niet inparkeerd. Het enigste nadeel is dat hij graag een slok benzine lust en dat is gezien de prijzen bij de pomp in Nederland nu net geen pretje. Hier in Canada zit veel olie in de grond, dus er word veel minder belasting op benzine geheven en als boer mag je ook nog eens de goedkopere rode gasolie in je tank gooien.

 

 

 

Toen ik vanavond tijdens het eten mijn verlanglijstje bekend maakte, werd ik door de heren lachend aangekeken, en vroeg Izaak waarom ik z,n hele erf niet uitzaagde en mee naar Nederland nam. Tja dat zou mijn partime boer wel leuk vinden. Want als het schip met geld nog eens binnenkomt zou hij niets liever willen...... Wie weet morgen de trekking van de staatsloterij en tot die tijd blijven we gewoon dromen....Nee hoor ik ben echt niet materialistisch ingesteld, ik heb juist de afgelopen jaren geleerd dat het allemaal wel wat minder kan. Ik gun mijn zwager van harte zijn grote auto,s , motor, tractoren en andere machines. Hij werkt er tenslotte hard genoeg voor  en laat ons daar af en toe van mee genieten.......

Little house on the prairie.......

Little house on the prairie, een televisie serie die uitgezonden werd in the jaren zeventig en tachtig over het boerenleven in het midwesten van amerika in einde van de de negentiende eeuw. Gelukkig is er sinds die tijd veel veranderd en hebben paarden plaats gemaakt voor tractoren en hebben zaaimachine,s het leven van de boeren een stuk makkelijker gemaakt. Maar als ik naar het huis van mijn zwager kijk, moet ik toch denken aan de titel van deze serie. Het is een houten huis gebouwt halverwege de vorige eeuw, maar van binnen gelukkig wel voorzien van alle hedendaagse gemakken.

Ik ben hier samen met Hein en onze buurman Jan om zwager Izaak te helpen om z,n Tarwe, suikerbieten en vlas op tijd de grond in te krijgen.  Izaak kon door een klein ongelukje letterlijk even niet meer uit te voeten en omdat dit voor hem op zeer ongunstig tijdstip gebeurde werden de hulptroepen vanuit  Nederland weer in gevlogen.

Hier onder een kleine foto impressie van het werk van de afgelopen dagen....

De mannen hebben het druk met land op werken en inzaaien en ik word als manusje van alles ingezet, wat betekent dat ik er op uit word gestuurd om onderdelen te halen, als taxichauffeur dienst doe en ook mijn diensten als koffie juffrouw en kok worden dankbaar aanvaard. Het is hier lekker weer dus tussendoor lees ik een boekje, werk ik in de tuin, word ik bruin en de motorbike/grasmaaier worden door mij op snelheid getest.

Het werk ligt aardig op schema, dus voordat we zaterdag weer in het vliegtuig stappen zullen de meeste gewassen ingezaait zijn. Izaak,s voet gaat inmiddels iets beter dus na half mei gaat het hem hopelijk lukken om z,n bonen in te zaaien. Een toeristische tripje zoals afgelopen jaar zit er denk ik niet in dit keer of we moeten vrijdag nog tijd over hebben, maar daar ga ik niet vanuit. Op de heen weg hadden we een overstap in Vancouver en wat ik daar van kon zien beviel me wel, dus een rit in de omgeving van Vancouver en dan door de rocky,s naar Calgary staat inmiddels op ons verlanglijstje.

Ik had het afglopen jaar zuinig aan gedaan wat betreft kleding kopen, maar ik vrees dat ik van de week me een klein beetje te buiten ben gegaan en mijn zomer garderobe wat heb bij gevuld. ik had verleden jaar al gemerkt dat de prijzen van kleding hier veel lager liggen dan bij ons, dus toen ik van de week boodschappen ging doen in Lethbridge kon ik mooi even rond kijken.

Zo belanding ik na de reguliere shoppingmall waar ik al twee American Eagle T-shirts kocht, bij Value Village een soort outlet shop waar ik erg goed kon slagen.

2 korte broeken

1 trui

1vest

1 overhemd voor Hein

1 soft shell jas

en

2 topjes

Voor de belachelijke prijs voor net geen vijftig canadese dollars, dat is omgerekend ongeveer 37 euro, liep ik blij de winkel weer uit. Ik had met dit doel al wat ruimte in onze koffers vrij gelaten dus dat kwam goed uit.

Zo dit was even een kleine update over waar we hier mee bezig zijn en vanaf zondag zijn we gewoon weer terug in Nederland......

Update Canada

Morgen al weer een week hier in canada en times fly when your having fun. DE eerste paar dagen heeft Hein voornamelijk op de Combine gezeten en was ik er voor het verzorgen van de innerlijke mens en het halen van onderdelen en boodschappen in Lethbridge. Dit is een stad op ongeveer een uur rijden hier vandaan waar je al je grote voorzieningen vindt, met de nadruk op groot. Grote supermarkten, shopingmalls, bioscoopen. HIer in het dorp enchant wat overigens nog steeds 6 km bij Izaak,s boerderij vandaan is vind je alleen een kleine winkel, annex postkantoor en een chinees, waar we overigens zaterdag erg lekker hebben gegeten. Afgelopen vrijdag hadden we regen en was het koud en nat, dus zijn we met de pick up naar Sunburst Montana gereden. Dit is een plaats net over de amerikaanse grens, waar een vriend van Hein met zijn bedrijf was neer gestreken  voor de tarwe oogst. Hier was het goed weer dus er reden hier 5 combines in het land om de tarwe te oogsten. Deze man is een Custom harvester, wat betekent dat hij met zijn bedrijf van af het zuiden van Texas naar noorden van  Amerika trekt om alleen maar tarwe, bonen, mais en zonnebloemen te oogsten. Hein kent hem goed want heeft in het verleden een aantal jaren voor hem gewerkt. Gezellig bij geklets en natuurlijk moest er nog een paar rondjes door hein gereden worden, Toen het avond werd  zijn we met hem en zijn crew, wezen eten in een plaatselijk restaurant, dit was de Mint bar en gevestigt in een oude kerk. Het was steak night en dus toen we dit bestelde kregen we een bord met een aantal giga grote steak,s van bijna een kilo per stuk en die kon je in de tuin achter de kerk op de gril zelf bereiden. We waren met z,n tienen en al gauw lag de Barbeque vol en kon ik mijn oude vak weer gaan uit oefenen. Binnen kreeg je nog een gepofte aardappel en kon je een salade opscheppen. We aten op het altaar, onder het genot van een mexicaans biertje, heerlijk gegeten en tot m,n verbazing kreeg ik alles op.

Na het afscheid van Forrest weer in de auto gestap de grens weer over en na een rit van twee en half uur kwamen we s, nachts om half 1 het erf weer op rijden. Het was donker en toen we aan kwamen rijden, maar in het licht van de koplampen zagen we twee pick up trucks met caravans staan. Vreemd, maar het was al laat en er brande daar geen licht meer, dus we besloten maar naar bed toe te gaan. De volgende morgen werd het mysterie op gehelderd door dat Reta en Eldon Steele hun caravan uitstapte. Nog meer vrienden van hein uit blue Earth Die momenteel, met hun familie door Canada reizen. Hein had ze via de mail laten weten dat we begin september naar blue earth zullen gaan. Maar zij gaven aan dat ze helaas niet thuis zouden zijn doordat ze een roadtrip door Canada gaan maken. We hadden izaak,s adres naar ze toe gemailt met de uitnodiging dat ze van harte welkom waren, maar verder niks meer van  hen vernomen. Groot was dus de verassing toen we zaterdag ochtend wakker werden. Gezellige zaterdag met hen doorgebracht, er moest zaterdagmiddag wel gewerkt worden,maar tussen door genoeg tijd om even bij te kletsen. Eldon heeft een ATV, dat is een soort Buggy waar mee je met 70 km per uur over de tarwe stoppels kunt scheuren, dus ik heb me prima vermaakt. Tussen door nog een lesje combinen gehad, want gisteren was het mijn beurt om een dagje op dit ding te rijden. IN het begin was het even wennen, maar later ging het  me steeds beter af en begon ik het steeds leuker te vinden. ALs ik zin heb kan ik straks altijd nog een tijdje voor heins oude baas gaan werken....... ;-)   De Familie Steele en  vertrok in de loop van de zondag helaas weer verder zodat hein en ik nog een paar daagjes het rijk alleen hebben. Dinsdagmiddag komt Izaak weer thuis, als huricane Isaac tenminste geen roet in het eten gooit.
Het plan is dat hein en ik vanaf woensdag nog een paar daagjes naar Waterton lake gaan voordat we zaterdag verder vliegen naar Minneapolis in de staat Minnesota.

Oude liefde roest niet

Nog een weekje en dan zitten Hein en ik in het vliegtuig richting Canada. Onder het moto, wat je zaait zul je oogsten; Gaan we zwager Izaak helpen om z,n tarwe te oogsten. Hoe dit in z,n werk gaat kun je zien in het onderstaande filmpje. Hein heeft het afgelopen weekend hier in de hoeksche waard al 9 bunders geoogst. Ik heb een aantal rondjes mee gereden en uit gebreid  instructies gehad. In het verleden heeft Hein in Amerika een aantal jaren gewerkt voor een bedrijf wat Combines verhuurde en  zodoende dwars door Amerika gereden met die dingen

En zo blijkt maar weer oude liefde roest niet, want zodra er hier in Nederland de eerste combines in het land rijden, begint het ook bij Hein weer te kriebelen. Gelukkig heeft één van onze buren een loonbedrijf met 5 combines en op zulke mooie dagen is het top drukte en heeft hij altijd wel een paar handjes extra nodig.

Maar goed ook ik beland volgende week op z,n ding, want terwijl  zwager Izaak zich met zijn zoon  vermaakt in Disneyland, hopen wij in ongeveer 4 dagen zijn tarwe te oogsten. Daarna plakken Hein en ik er een vakantie aan vast en gaan we richting de bergen en wat oude bekende van Hein opzoeken.

Begin September vliegen we door naar Minesota om daar in Blue Earth, Heins oude woonplaats nog wat vrienden te bezoeken.

Druk programma maar we verheugen er ons enorm op en ik ben zeer benieuwd  hoe het er bij Izaak in de zomer uit ziet. Warm en stoffig denk ik,  keek net naar de verwachting voor de komende 14 dagen en zag temperaturen van boven de 30 graden......

Lang leve Airconditioning!!!!

De tablet gaat mee, dus ik ga proberen om tussen de bedrijven door jullie op de hoogte te houden.

Rocky mountain high

Rocky mountainbike high zong john denver in de jaren tachtig. En hoewel hij het over de Colorado rocky,s had is dit ook op die in canada van toepassing. Afgelopen weekend door gebracht in de mountains. Vrijdag morgen vanuit Enchant vertrokken richting Calgary en vandaar rijdje via de foot hills in twee uur zo door naar het plaatsje Banff. In deze omgeving werd in 1988 alle ski onderdelen van de toenmalige winterspelen gehouden. In het plaatsje Bannf kun je met de gondela zo naar de top van Mount Sulphur gaan. Deze ligt op 2300 meter en geeft een prachtig uitzicht over Bannf en omgeving. Vandaar kun je nog een stukje verder klimmen naar een weer observatorium wat in de jaren twintig in de vorige eeuw werd gebouwds om observaties te doen. De Canadees Norman Sanson was curator van het plaatselijke museum en is in zijn leven meer dan 1000 keer naar boven geklommen om daar metingen te verrichten. Wij waren binnen 10 min boven, maar deze meneer was te voet ongeveer negen uur onderweg. Hij overnachte dan vaak in het observatorium en ter ere van hem is de piek waar dit gebouwtje op staat naar hem vernoemd. Mount Sanson. We hebben genoten van het prachtige uitzicht, het was droog weer en af en toe piepte de zon door de wolken.

Toen we weer beneden waren hebben we in Banff rondgekeken en even een bakkie gedronken en even rond gekeken bij The Fairmont Bannf springs hotel een gigantische hotel aangelegd door de Canadese spoorwegen in de jaren twintig van de vorige eeuw om het toerisme opgang te brengen. daar vlak bij zijn ook de Bow river falls een kleine waterval die we ook nog even bezocht hebben. Mijn zwager gebruikt het water uit deze rivier uit eindelijk als irrigatie van zijn gewassen. De prairies van Alberta waren tot de zestiger jaren zeer droge vlaktes waar niet veel groeide, maar door een ingenieus systeem van rivieren,  meren en irrigatie kanalen, kan hij met dit water zijn land beregenen. Dit was afgelopen weekend nog niet nodig want toen wij buiten in de zon liepen ,viel er gelukkig 400 Km verderop voldoende regen om de zaden van de pas gezaaide tarwe en bieten te laten ontkiemen. Maar later in het seizoen zorgen zogenaamde pivits er voor dat al deze gewassen voldoen de water krijgen.

Vanuit Banff zijn we door gereden  naar Lake louise een prachtig meer met aan beide zeiden weer van die gigantische bergtoppen.  Het meer was nog bevroren en terwijl waar daar waren vielen er zelfs nog wat sneeuw. In ze zomer kun je hier kano,s huren en rond varen en heeft het water een prachtig felblauwe kleur. Ook hier staat weer z,n gigantische groot hotel en daar hebben we binnen nog even rond gekeken. Omdat dit toch iets boven ons budget lag, zijn we naar het dorpje lake louise gereden en daar onze intrek genomen in de plaatselijke Inn. na een heerlijke Maaltijd nog even  in de pub een paar drankjes gedronken en toen ons bed in gedoken.  Na een lekkere nachtrust en een heerlijk ontbijt ( pancakes) de volgende ochtend op tijd weer in de auto gestapt. Vandaag ging de rit dwars door de bergen richting Britische colombia, dit is een andere provincie die grenst aan de staat Alberta en midden tussen de bergen ligt daar een prachtige vallei met aan weers kanten de bergen. Ook ligt hier het plaatsje Radium Hot springs wat bekend staat om zijn thermale baden. Ik had helaas geen badkleding ingepakt want anders hadden we even een duik genomen. Omdat we in een vallei verbleven tussen de bergen was de tempratuur gelijk een stuk hoger en met 12 graden en een stralende zon was het heerlijk weer. De plaatselijke bevolking dacht daar net zo over, want sommige van hen liepen al in korte broek en T-shirt. Omdat de lucht vochtigheid hier in canada veel lager ligt en de zon in de bergen veel sterker is, voelt het al gauw veel warmer aan.  Een mooie rit door de vallei gemaakt, waar bij we zelfs aan de kant van de weg een kleine zwarte beer zagen zitten. Helaas geen foto van kunnen maken omdat hij tegen de tijd dat mijn camara, was op gestart alweer tussen de struiken was verdwenen.

Verder via de kicking horse pass via de icefields parkway richting de colombian ice fields gereden een prachtige gletsjer halver wegen, tussen lake louise en jasper. Dit is de grote attractie van de rocky Mountains, een gigantische plaat ijs die op sommige plaatsen wel 300 meter dik is. Het was nog vroeg in het seizoen en wij waren hier rond drie uur s, middags. We hadden het geluk dat we maar met 12 personen in een bus naar boven gingen. Halverwegen stap je over in een bus met speciale banden en deze klimt via een weg van ijs en sneeuw uit eindelijk boven op de gletsjer. Ook boven waren er geen andere mensen aanwezig dus wij hadden daar alle tijd en ruimte om even rond te wandelen en foto,s te maken van dit prachtige fenomeen. In de zomer maanden moet je dit uitzicht delen met hele bus ladingen andere toeristen met klikkende camera,s. Het was wel koud boven op de gletsjer ongeveer 4 graden boven nul, maar de stevige  oosten wind die over de gletsjer top aankwam waaien maakte het net even frisser. Maar goed genoten van het prachtige uitzicht, je voelt al gauw erg klein en nietig in z, n omgeving, daar word je best even stil van. Helaas heeft dit prachtige uitzicht ook een keer zijde. Door de opwarming van de aarde smelt deze gletsjer elk jaar ongeveer 10 meter en word deze 5 kilometer lange ijs vlakte door de jaren heen steeds kleiner. Dit proces is via satelliet beelden goed te volgen en dit konden we  binnen in het bezoeker centrum goed zien. Het water wat vanaf de Athabasca mountain naar deze gletcher stroomt komt uit eindelijk uit in drie verschillende oceanen. Dit word ook wel de continetal divide genoemd. 

Aan het einde van de middag in de auto gestapt en toen hadden we nog een rit van drie honderd kilometer voor de boeg. Omdat we de volgende dag om twaalf uur in Calagary moesten zijn, en ons vliegtuig  naar  Nederland weer vertrok. Via Rocky mountain house waar we erg lekker hebben gegeten, uit eindelijk een hotel gevonden in Inesfield waar we onze laatste nacht in canada hebben door gebracht. De volgende dag was het nog anderhalf uur rijden naar  Calgary airport. Maar omdat we nog wat tijd over hadden zijn we gestopt bij de Cross iron mill shoping mall, vlak bij het vliegveld. Dit is een outlet centre met alle grote merken. En daar heeft Annemiek nog even flik haar slag geslagen. Vooral de tommy hilfinger shop was zwaar favoriet. Een spijkerbroek waar ik in Nederland 129 euro voor betaal had ik daar voor  ongeveer 28 euro. Rara, hoe kan dit. De verkoopster sloeg bijna stijl achter over toen ik dit haar vertelde. Met drie verschillende spijkerbroeken en een leuk shirt de winkel weer verlaten. Nog even in de Gap een leuke sweater en en trainingsbroek gescoord. De gekochte items moesten nog even gedeeltelijk bij jan in de koffer worden gepakt en toen op naar het vliegveld. Volgende keer neem ik een lege koffer mee en dan gaan we vanaf het vliegveld Linéa recta winkelen. Hahaha. Goed na dat we hadden ingecheckt was het tijd om afscheid te nemen van Izaak, een beetje moeilijk want hij heeft er voor gezorgd dat ik  een onvergetelijke week heb gehad en daar ben ik hem zeer dankbaar voor. Ook voor hem zal het wel weer wennen zijn, zo in z,n eentje op de prairie.

Maar goed er is een tijd van komen en van gaan, dus na het afscheid, hup het vliegtuig in en uiteindelijk via Mineapolis weer naar Amsterdam gevlogen. Waar het ontvangst comité. Simone Hein en Esmeralda ons op stond te wachten. Met een hello/Goodbey momentje kon ik mijn lieve mannetje weer in de armen sluiten en toen op naar huis.  . Inmiddels zijn we al weer even thuis en al weer bijna in het ritme. Het was een ongelofelijk mooie ervaring en ik hoop de komende jaren nog eens samen met hein naar dit mooie land terug te keren.....

Keukenprinses op het canadese platte land

Zo het leven hier op het canadese platte land begint te wennen de eerste dagen veel op de tractor gezeten en lange  dagen gemaakt, het weer is goed dus we hebben flink veel land opgwerkt en ingezaait met tarwe en suikerbieten. het is letterlijk even aanpoten, maar daar komen we tenslotte voor. Ik ben afgelopen maandag met een grote chevorlet Colerado naar Lethbridge gereden de dichts bij zijn de grote stad, om wat onderdelen te halen. Ze rijden hier allemaal rond met enorm grote auto,s waarvan wij in nederland zouden zeggen wat is dat voor pooierbak. Maar dat is hier in dit gedeelte van Canada heel normaal. Ook niet verwondelijk als je beseft dat de winters hier extreem koud en met flink veel sneeuw kunnen zijn. Tempraturen van - 30 graden zijn hier heel normaal en dan is niet verstandig om met bijvoorbeeld een Citroen C1 rond te rijden. De enige plek waar je ook hier niet vrolijk word van z,n auto is aan de pomp, ook hier zijn de brandstof kosten enorm gestegen de afgelopen tijd en dan word je niet vrolijk van z,n bezine slurpend monster.

 Maar goede zwager Izaak heeft een tankpas in de auto, waar mee ik hem dan weer vrolijk vol kan gooien. Toen ik maandag in Lethbridge was had ik nog even tijd over en ben toen even naar een groot winkel centrum  gereden, om daar eens even rond te kijken. Hein had mij al verteld dat vooral kleding hier stukken goedkoper is dan bij  ons thuis en ik stond daar inderdaad verstelt van. Een levi,s spijkerbroek waar je bij ons 129 Euro voor betaald kost hier omgerekent, ongeveer 28 Euro, Tommy hilfinger polo,s voor 15 Euro. Dan word je in een keer heel hebberig. Maar net op het moment dat ik eens flink mijn credit card wou gaan gebruiken, belde Izaak of ik als de wiede weerga richting een landbouw onderdelen handel wou gaan, om dat er een probleem was met de bieten zaai machine. Die stond stil en machine,s die stil staan op dit moment van het seizoen die kosten geld. Dus Annemiek weer in de pick up gesprongen en naar de andere kant van de stad gereden en het onderdeel opgehaald. Gelukkkig werkt de navigatie op mijn telefoon ook hier prima, dus ik had het gelukkig snel gevonden en toen weer als een speer terug naar het veld waar de machine stil stond. Daar ging mijn ochtendje winkelen.....

Gisteren helaas een ongelukje gehad. Ik had zo waar liggen slapen tot 8 uur, Na een paar korte nachtjes had ik dat blijkbaar nodig. De heren waren al weer in het veld en ik zou richting Vauxhal rijden om bietenzaad te gaan halen. Toen ik bedacht dat ik nog wel wat was in de machine kon gooien, naar een paar warme stoffige dagen in het veld kon ook onze kleding wel een opfris beurt gebruiken. Ik liep met een volle wasmand de trap af de kelder in, toen ik de laatste twee treden miste en mijn enkel dubbel klapte. Ik lag in een keer onder aan de trap te verekken van de pijn.  Toen ik eenmaal weer een beetje adem kon halen realiseerde ik dat mijn mobiele telefoon nog boven op de keukentafel lag. Ik kon dus niet zomaar om hulp bellen en de beide mannen, in een veld waren hier toch ruim twintig minuten rijden vandaan.  Net toen ik bedacht dat ik dan eerst maar moest proberen om boven te komen. Hoorde ik gestommel  boven mijn hoofd en toen bleek Izaak net thuis te zijn gekomen. Na een schreeuw om hulp van mijn kant, stond hij gelukkig snel, maar geschrokken in de kelder en heeft me overeind geholpen. Op een stoel in de keuken de schade bekeken en ik kon gelukkig mijn tenen nog bewegen, maar mijn enkel begon in rap tempo op te zwellen.

 Na de eerste schrik werd ik kwaad op me zelf, want hoe kon ik nu zo stom zijn. na een half uurtje en een pijnstiller later, toch maar in de auto gestapt en naar Vauxhall gereden. De auto is gelukkig een automaat, dus ik hoef met rechts alleen maar te remmen en gas te geven. Wat in deze situatie natuurlijk reuze handig is. In het dorp zit een drogisterij en daar een elastische kous gekocht om mijn enkel banden bij elkaar te houden. Inmiddels zijn we een dag verder en is mijn enkel paars en twee keer zo dik als normaal en is het lopen erg pijnlijk. Ik zit veel met mijn pootje omhoog en doe af en toe wat huishoudelijke klusjes en voor de rest wat lezen en achter de computer.... Vandaar dit langere blogje. Gelukkig is het meeste werk gedaan en moet er alleen nog een perceel bieten ingezaaid worden. Voor morgen in de loop van de dag want dan gaat er hier  flink wat regen vallen. Jan en Izaak wisselen elkaar af en het denk ik een latertje word,  vannacht om alles op tijd af te krijgen.



Vanaf vrijdag zijn we van plan om nog een paar dagen richting de rockymountains te gaan. het meeste werk is dan hopelijk af en dan moeten de regen en de warmte begin volgende week hun werk gaan doen en er voor zorgen dat de zaden die we gezaait hebben gaan ontkiemen. ik hoop dat tegen die tijd de zwelling onder mijn enkel weer een beetje is afgenomen want ik zou graag nog wat meer van het land en de bergen willen zien. Anders nog even een dokter opzoeken  voor dat we zondag middag weer naar huis vliegen en met koninginne dag weer landen. Ik weet het het was kort maar krachtig, maar ik heb z,n vermoeden dat ik de komende jaren nog wel meer van dit land ga zien. Hein heeft hier natuurlijk ook een aantal jaren gewoond en een rondreis om hier wat vrienden en kennisen te bezoeken staat al een tijdje in de planning.Ook ik ben onder de indruk geraakt van de weidsheid,  natuurschoon en de vriendelijke bevolking dus ik kom graag nog een keer terug...

Boeren leven aan de andere kant van de wereld

Zo ik bevind me letterlijk in een ander wereld deel, Na een vlucht van achtenhalf uur donderdag middag geland op Calgary Airport. Als je daar bijna land zie je aan de linkerkant als je daar land de Rocky mountains liggen. Op ongeveer anderhalf uur rijden van de stad. Leuk, maar wij reden vervolgens nog 2 uur in zuidoostelijke richting naar het dorpje Enchant. We komen hiertenslotte om te werken. Misschien dat er later in de week nog even gelegenheid is om wat te bekijken, maar voorlopig zijn mijn dagen hier gevuld met rijden op een tractor en het opwerken van het land, zodat dit ingezaait kan worden. Het boeren leven begint hier al vroeg, maar door het tijdsverschil is het om zes uur opstaan gelukkig geen enkel probleem. Vanochtend toen ik opstond was het -2,5 graad onder nul en vanmiddag word het ongeveer twintig graden. Gelukkig zit er verwarming en airco in de tractor. Zelfs in mijn leren met luchtgeveerd stoel zit verwarming om s, ochtends mijn koude achterwerk te vewarmen. Verder zit er Gps en cruis controle op dat ding, Dus als hij eenmaal rijd hoef ik de volgende 1,6 km niks anders te doen voor uit en achteruit te kijken of alles goed gaat. Aan het einde van het perceel neem ik het  weer over en stuur ik hem een mooi rondje naar de volgende lijn en dan druk ik op de Go knop en dan neemt de gps hem weer over en zo onstaan er allemaal mooie strakke lijnen in het land, klaar om ingezaait te worden. Gisteren twaalf uur op de tractor gezeten, maar met  mijn ipod en een natje en een droogje is dat prima uit te houden. Er is hier niet veel te zien het is een grote wijdse vlakte met af en toe een paar boerderijen en een klein dorpje met ongeveer 500 inwoners. de dichts bijzijnde grotere stad is lefthbridge hier ongeveer een uur rijden vandaan. Geloof dat ik maandag ochtend met een grote chevorlet pick up truck er op uit ga omdaar onderdelen en boodschappen te halen. Ben benieuwd, voor de rest zijn het voornamelijk lange dagen op de tractor, zolang het goed weer blijft, maar tot dinsdag ziet het er goed uit met op maandag tempraturen van rond 25 graden. Dus ik mag niet klagen als ik van Hein in nederland hoor dat het regend en maar 12 graden is. Zo voorlopig laat ik het hier even bij..... Wie weet later in de week nog een update....

toeval bestaat niet......

Vandaag maar weer eens zoon toeval bestaat niet momentje gehad. Ik open de brievenbus en zo als de laatste tijd wel vaker het geval is zaten daar en paar leuke kaarten in, verstuurd door willekeurige mensen van over de hele wereld. Een tijdje geleden heb ik hier al eens een  blogje gewijd aan het fenomeen postcrossing.

Vandaag had ik een leuke kaart van Cana uit New York en één van Lionel uit Ontario. Vooral die laatste trok meteen mijn aandacht omdat de eerste zinnen in het Nederlands waren. Wat bleek Lionels ouders waren in de jaren vijftig naar Canada geëmigreerd en hij komt af en toe nog eens naar Nederland voor vakantie en familie bezoek. Op de voorkant van de kaart ( zie hiernaast) staat een traditionele Canadese boerderij en een mennonieten familie met paard en wagen. De mennonieten stammen af van de Fries  Menno Simons, die een bepaalde geloofstroming en overtuiging heeft opgericht, die door ongeveer 1,5 miljoen mensen op deze wereld word gevolgd. Deze mensen zijn zeer streng gelovig en tegen heel veel moderne dingen als auto,s telefoon, televisie en internet. Velen van hen verplaatsen zich nog steeds met paard en wagen en vooral in canada bestaat een grote gemeenschap, die voornamelijk op boerderijen leven en werken.

Nu wil het toeval dat mijn zwager Izaak gistermiddag belde met de vraag of ik hem binnenkort een poosje wil helpen op zijn boerderij. Vorig jaar mei zijn Hein en onze buurman Jan voor een week naar canada vertrokken om hem te helpen. Hein heeft het momenteel nogal druk op zijn werk en kan nu echt niet weg, dus toen riep ik een tijd geleden min of meer uit de gein, dan ga ik toch helpen als het nodig is. Zet mij maar op een trekker en dan rijd ik wel over de prairie. We zouden dit jaar al voor een vakantie naar Canada, maar omdat ik mijn baan heb op gezegd hadden we dit plan even in de ijskast gezet.  Maar nu lijkt het er op dat ik de komende week richting Enchant Alberta vertrek samen met buurman Jan. Die spoedcursus trekker rijden een week geleden had dus een rede.

Het wachten is nu alleen nog even op iets droger weer en een telefoontje van Izaak wanneer hij ons aan het werk wil hebben en dan vertrekken we. Ik ben benieuwd ik ken het land alleen van verhalen en foto,s van Hein en Izaak, maar het schijnt er prachtig te zijn, dus hopelijk krijg ik de gelegenheid, om er behalve de prairies, nog wat weer van te zien.

Om nog even terug te komen op het kaartje van Lionel van vanochtend, dan vind ik dat toch wel weer frappant, dat iemand aan de andere kant van de wereld precies dit kaartje voor mij uitzoekt ruim 10 dagen geleden. Deze man weet niets van mijn plannen,  voor mij was het maar weer eens een mooie bevestiging dat toeval niet bestaat en dat je moet genieten van alle mooie dingen die er op je pad komen…….